Według zwolenników tej polityki panuje przekonanie, że dzięki działaniom protekcyjnym możliwe jest zapewnienie w gospodarce odpowiedniej struktury produkcji, rozwój gałęzi przemysłu przetwórczego oraz wysoki poziom zatrudnienia.
Za ograniczeniami w wymianie międzynarodowej w ramach tej polityki przemawiają: ochrona dla nowo powstającego przemysłu wymagania bilansu płatniczego troska o efektywne wykorzystanie krajowego potencjału gospodarczego poprawa terms of trade względy fiskalne samowystarczalność w zakresie żywności
Jedną ze skrajnych odmian tej polityki jest polityka autarkii (antyimport).
Narzędzia regulacji stosunków ekonomicznych z zagranicą Regulacja stosunków gospodarczych może odbywać się poprzez narzędzia bezpośrednie (cła, narzędzia pozataryfowe) oraz pośrednie (kurs walutowy).
Narzędzia bezpośrednie Cła podział według kryterium kierunku ruchu towarów: importowe – stosuje się w celu ochrony produkcji krajowej, ochrony poziomu cen wewnętrznych oraz w celach fiskalnych i jako środek poprawy bilansu płatniczego i handlowego. eksportowe – których celem jest zachęcanie do przetwarzania surowców w kraju.