Chaim Dawidsohn (ur. 1760 w Pińczowie, zm. 17 marca 1854 w Warszawie) – polski rabin, kupiec, przewodniczący żydowskiej wspólnoty, uczony. Naczelny rabin Warszawy w latach 1839–1854. thumb|Grób Chaima Dawidsohna na cmentarzu żydowskim w Warszawie
Życiorys W 1801 roku objął kierownicze stanowisko w Bractwie Pogrzebowym (Chewra Kadisza) w Warszawie, w tym czasie zarządzał również administracją szpitala. Kiedy władze rozwiązały warszawską gminę żydowską w 1831, był jednym z trzech kierowników (dozorcą) wyznaczonym na tej pozycji.
Obok ówczesnego rabina Warszawy, Szlomo Zalmana Lipszyca, również Dawidsohn był przeciwko przyjmowaniu żydów do wojska, podczas powstania listopadowego w 1831 r. Jako argument podał obowiązek golenia. Mimo to, zachęcał do pomocy powstańcom. W 1838 r. zbierał składki dla „Bractwa Głównych Jałmużników na Polskę”, które powstało w Warszawie na początku XIX w. Ich celem było zgromadzenie funduszy dla osadników żyjących w Izraelu. Gdy Lipszyc zmarł w 1839 r., Dawidsohn został wybrany na naczelnego rabbiego Warszawy mimo swojego zaawansowanego wieku. Według doniesień, Dawidsohn został wybrany dzięki inicjatywie Icchaka Meira Altera, inne źródła informują, że stało się tak ze względu na sugestie Jaakowa Gesundheita.