Zmodyfikowany samolot startował z wyrzutni długości 15 m. Podobnie jak w pierwotnej wersji, start wspomagały cztery rakiety Schmiddinga (tzw. JATO), wypalające się po 12 sekundach, w ciągu których główny silnik pracował już na pełnym ciągu, a prędkość była wystarczająca, aby maszyna była w pełni sterowna. Potem samolot był kontrolowany z ziemi za pomocą radia do momentu, aż znajdował się naprzeciw i powyżej wrogich bombowców. Następnie kontrolę przejmował pilot i szybując z dużą prędkością przechodził do ataku. Po odpaleniu uzbrojenia kontynuował zejście w dół aż do osiągnięcia wysokości 3000 m, na której „rozłamywał” się, gdy duży spadochron otwierał się w jego tylnej części, aby sprowadzić bezpiecznie na ziemię silnik, oddzielając ją od części przedniej z pilotem w środku. Następnie pilot wyskakiwał i lądował ze swoim własnym spadochronem. Nos oraz kadłub wraz z drewnianymi skrzydłami spadały na ziemię bez spadochronu i ulegały zniszczeniu.