Powiat lub ujezd horodecki () – dawny powiat guberni pskowskiej, połockiej, namiestnictwa połockiego, guberni białoruskiej i ostatecznie witebskiej, istniejący w latach 1772–1923 Stolicą powiatu było miasto Horodek. Podział administracyjny W 1913 r. powiat dzielił się na miasto Horodek i 21 włości: bieskatowska, bolecka, ciosniańska (centrum Słoboda), chołomierska, dąbinińska (centrum Ponażеwka), dąbokrajska, gorkowska, kozjańska, miszniewicka (centrum Miszniewicze), obolska, potaszeńska, rudniańska (centrum Żukowo), sieliska, starzyńska (centrum Askеrino), stajkowska, wierecka, wirowlańska, władymirska (centrum Diudźki), wojchańska, wyszedska (centrum Dąbrowo), zajkowska. Historia Powiat horodecki został utworzony w ramach guberni pskowskiej po I rozbiorze Rzeczypospolitej w 1772 r. W 1776 r. znalazł się w granicach administracyjnych guberni połockiej (od 1778 - namiestnictwa połockiego), a następnie w 1796 r. wszedł w obręb guberni białoruskiej. Od 1802 r. do końca swojego istnienia znajdował się w składzie guberni witebskiej. W 1923 r. został zniesiony. Demografia Wg spisu ludności z 1897 r. w powiecie mieszkało 112 tys. ludzi, w tym 83,6% stanowili Białorusini, 10,7% - Rosjanie, 4,7% - Żydzi. Stołeczny Horodek liczył 5023 mieszkańcówПриложение. Справочник статистических показателей.