Według Kazimierza Chłędowskiego zadania polityków polskich w tym czasie formułował następująco: mając dwie alternatywy, albo brać udział w dziele politycznej organizacji, która się nie zgadza z naszym przekonaniem (...) albo wstrzymać się od wszelkiej pracy, wybraliśmy pierwsze, jako mniejsze zło, aby przynajmniej przeszkodzić, ile to będzie w naszej mocy, zejść Austrii tak daleko z drogi, na której jedynie może być jej dziejowe zadanie (jak najszersza autonomia poszczególnych krajów, prawie federacja)Kazimierz Chłędowski, Pamiętniki, t.1, oprac. Antoni Knot, Kraków 1957, s. 250.
W latach 1869–1883 członek austriackiego Sądu Rzeszy. Był także od 21 kwietnia 1873 do 11 października 1888 roku ministrem bez teki (dla Galicji) w gabinecie księcia Adolfa Auersperga i rządzie Eduarda TaaffegoDamian Szymczak, Galicyjska "ambasada" w Wiedniu. Dzieje ministerstwa dla Galicji 1871-1918, Poznań 2013, s. 103-153. W swoim działaniu unikał ryzyka, wykorzystywał środki konstytucyjne, był zwolennikiem ograniczonej autonomii i kompromisu z zaborcą. Taka postawa była przyczyną uchwalenia wobec niego votum nieufności przez Sejm Krajowy (1888). W grudniu 1880 otrzymał tytuł barona co zostało źle przyjęte przez galicyjską opinię publiczną.