Pierwszy telewizor OLED jaki został wprowadzony do masowej produkcji to LG 55EM9600. Firma LG w 2012 zaprezentowała swój 55-calowy model OLED, wykonany w technologii (). Do głównych zalet można zaliczyć m.in. rzeczywisty współczynnik kontrastu wynoszący 100 000:1 oraz szeroką przestrzeń barw, która jest znacznie wyższa niż w LED LCD. Wartym uwagi jest grubość wynosząca 4–5 mm. Każdy piksel telewizora ma 3 kolory RGB oraz dodatkowy czwarty – biały. Czas reakcji wynosił 0,02 ms, czyli 100× mniej niż LCD, a szerokość ramki wokół ekranu to 1 mm.

W telefonach komórkowych koszt wyprodukowania 4-calowego wyświetlacza w roku 2013 był o 20% wyższy od taniego wyświetlacza LCD i wynosił 50 USD

Typy wyświetlaczy

() () () () () () ()

Budowa oraz zasada działania OLED składa się z warstwy emisyjnej, warstwy przewodzącej, podłoża oraz anody i katody. Warstwy złożone są z cząstek organicznych polimerów przewodzących, których poziom przewodzenia znajduje się w zakresie między izolatorami a przewodnikami, z tego względu nazywane są one półprzewodnikami organicznymi.