Przed wyborami parlamentarnymi w 1911 r. doszło do konsolidacji obozu polskiego: ZŚK i Polskie Stronnictwo Narodowe wystawiły wspólnych kandydatów jako Połączone Stronnictwa Narodowe. Na listę PSN padło 22% głosów, co pozwoliło Józefowi Londzinowi uzyskać mandat w pierwszej turze głosowania. Początkowo Londzin pozostawał jednak w parlamencie poza Kołem Polskim, zarzucając mu brak poparcia dla żądań ludności polskiej na Śląsku Cieszyńskim; przystąpił do Koła dopiero w 1913 r.J. Tomasiewicz, Polski ruch narodowodemokratyczny na Śląsku Cieszyńskim. [w:] Encyklopedia ruchu narodowego. organizacje, wydarzenia, pojęcia. Pod red. K. Kawęckiego. T. 6. Warszawa 2024, s. 115. .
Zarząd organizacji w 1912 r. tworzyli oprócz ks. Tomasza Dudka i ks. Józefa Londzina: Andrzej Hess, ks. Józef Jansa, Karol Junga, ks. Franciszek Kałuża, ks. Rudolf Tománek, Franciszek Tomiczek i Leon Wolf. Liczba członków ZŚK wzrosła z 550 w 1904 do 1932 w 1914 roku. Największe wpływy ugrupowanie miało wśród chłopstwa w powiatach skoczowskim i strumieńskim. Pod wpływami ZŚK pozostawały m.in. Polski Związek Młodzieży Katolickiej, Polski Związek Niewiast Katolickich i Polski Związek Zawodowy Chrześcijańskich Robotników. Organami prasowymi Związku były: „Poseł Związku Śląskich Katolików” (nakład 1200-1600 egzemplarzy) i „Gwiazdka Cieszyńska” (3500 egzemplarzy)J.