Jakub II de Bourbon-La Marche (ur. w 1370, zm. w 1438 w Besançon) – najstarszy syn Jana I, hrabiego La Marche i jego żony – Katarzyny de Vendôme. Jego młodszym bratem był Ludwik I, hrabia Vendôme.
Jako młody człowiek uczestniczył w krucjacie rycerstwa zachodnioeuropejskiego, której kulminacją była przegrana bitwa pod Nikopolis (1396). Po powrocie do Francji, dowodził oddziałami, które najechały Anglię, by wesprzeć Owena Glendowera. Oddziały te spaliły Plymouth w 1403, ale rok później wracając do Francji 12 statków z floty Jakuba zaginęło podczas sztormu. W 1406, w Pampelunie Jakub ożenił się z Beatrycze d'Evreux, córką Karola III Szlachetnego, króla Nawarry i jego żony – Eleonory, infantki Kastylijskiej. Para miała trzy córki: Izabelę (1408 – po 1445), zakonnicę w Besançon, Marię (1410 – po 1445), zakonnicę w Amiens, Eleonorę (1412 – po 21 sierpnia 1464), dziedziczkę La Marche, żonę Bernarda d'Armagnac, hrabiego Pardiac (zm. 1462).