Zmuszano ludzi do apostazji. Z tą praktyką zerwał król Hilderyk, ale został pozbawiony władzy w 532, a jego następca Gelimer powrócił do starych praktyk, gdyż arianizm był uznawany za wyznanie Germanów. Ludność miejscowa (rzymska w Italii, galorzymska w Galii, mieszkańcy Hiszpanii i Afryki Północnej) była wyznania katolickiego. Zatem konflikt religijny nakładał się na niechęć ludności rzymskiej do najeźdźców, obcych kulturowo i religijnie. Gwałty władców germańskich jedynie pogłębiały te różnice.
Przypisy
Bibliografia J.W. Kowalski, Reformatorzy chrześcijaństwa, Warszawa 1970. H. Pietras, Sobór Nicejski (325), Kraków 2013. A. Sarwa, Herezjarchowie i schizmatycy, Sandomierz 2010. J.M. Szumski, M. Starowieyski, Słownik wczesnochrześcijańskiego piśmiennictwa, Poznań 1971. Religia. Encyklopedia PWN, tom 1, Warszawa 2001. Athanasius of Alexandria, History of the Arians, London, 2013.
Kategoria:Antytrynitaryzm Kategoria:Osoby uwiecznione nazwami doktryn chrześcijańskich Kategoria:Poeci III wieku Kategoria:Poeci IV wieku Kategoria:Pisarze greckojęzyczni starożytnego Rzymu Kategoria:Pisarze wczesnochrześcijańscy związani z Aleksandrią Kategoria:Pisarze wczesnochrześcijańscy związani z Antiochią Kategoria:Reformatorzy religijni Kategoria:Urodzeni w 256 Kategoria:Zmarli w 336 Kategoria:Libijczycy Kategoria:Rzymscy pisarze III wieku