Banki argentyńskie zaczęły tracić płynność, część zaprzestała udzielania kredytów. Do końca 1995 r. 25% banków argentyńskich upadło. Bank centralny zdecydował się na podwyższenie stóp procentowych. W marcu 1995 r. stopa procentowa dla kredytów w peso wynosiła aż 33%, w dolarach – 22%. Wysokie stopy negatywnie wpłynęły na kondycję rynków kapitałowych. Indeks giełdowy spadł w okresie od 19 grudnia 1994 r. do 8 marca 1995 r. o połowę. W 1995 r. produkcja spadła o 4,5%, a inwestycje brutto o 16%. Kryzys został przezwyciężony dzięki finansowej pomocy Międzynarodowego Funduszu Walutowego (2,4 miliarda dolarów), Banku Światowego (1,3 miliarda dolarów), Międzyamerykańskiego Banku Rozwoju (1,5 miliarda dolarów) oraz prywatnych pożyczkodawców (1 miliard dolarów). Rząd wprowadził również plan stabilizacyjny, który zakładał m.in. podwyższenie podatku VAT z 18% do 21%, wprowadzenie 3% podatku od importu, zaprzestanie dofinansowania eksportu i liczne cięcia budżetowe. Program ten wraz z pomocą zagraniczną przyniósł oczekiwane efekty. Skutki kryzysu zostały złagodzone i tylko w niewielkim stopniu przeniosły się na kolejne lata.