Arabscy chrześcijanie – wyznająca chrześcijaństwo część arabskiej ludności Bliskiego Wschodu i Afryki Północnej, a także wyznający chrześcijaństwo imigranci (na przykład w Europie, Ameryce) pochodzenia arabskiego.
Historycznie arabskojęzyczni chrześcijanie dzielą się na rdzennych Arabów nawróconych na chrześcijaństwo w starożytności i wczesnym średniowieczu oraz na potomków ludności niearabskiej, zarabizowanych w wyniku podbojów arabskich (m.in. Asyryjczycy, Koptowie, Maronici). Istnieją także Arabowie, którzy przeszli na chrześcijaństwo w ostatnim czasie (głównie we Francji i USA). Są wyznawcami różnych nurtów chrześcijaństwa: prawosławia, katolicyzmu, monofizytyzmu, nestorianizmu i protestantyzmu. Największymi ich skupiskami są Egipt (ok. 10% ludności), Liban (ponad 30%) oraz Syria (8-10%).
Arabscy chrześcijanie a podbój islamski Silna chrystianizacja plemion arabskich nastąpiła w IV i V wieku. Część z nich stworzyła państwa podporządkowane z czasem Bizancjum bądź sasanidzkiej Persji oraz posiadającą, w zależności od prowadzonego trybu życia, osiadłą lub wędrowną hierarchię kościelną. Na północy Półwyspu Arabskiego znajdowały się dwa państwa – Ghassanidów ze stolicą w al-Dżabija, wyznających monofizytyzm i Lachmidów (stolica w al-Hira) będących nestorianami.