Zgodnie z nim pułk miał się rozwinąć do etatów wojennych w ciągu 10 dni od chwili ogłoszenia mobilizacji powszechnej. W tym samym czasie miał sformować dwubateryjną 71 kompanię artylerii pieszej wyposażoną w cztery ciężkie działa oraz 7 kompanię pomiarów artylerii. Ponadto w 4 dniu mobilizacji powszechnej planowano utworzyć dowództwo 10 Brygady Artylerii, w 15 dniu baterię zapasową, a w 30 dniu baterię marszową. W alarmie powinno dojść do rozwinięcia się 7 samodzielnego dywizjonu artylerii przeciwlotniczej. W 1929 zlikwidowano 3 baterię, ale utrzymano strukturę trzydywizjonową. Baterie 1, 2, 4, 5. wyposażone zostały w haubice, a baterie nr 7 i 8 posiadały armaty. W myśl rozkazu Departamentu Dowodzenia Ogólnego L. 5541/org.tj. z 2 grudnia 1938, z dniem 1 marca 1939 miał zostać utworzony samodzielny 17 dywizjon artylerii ciężkiej. W związku z tym do 20 marca wydzielono ze składu pułku 5. baterię haubic, która miała być zalążkiem dla nowego dywizjonu. Zmiany te spowodowały, że z dniem 1 kwietnia pułk przyjął strukturę dwudywizjonową z bateriami armat kal. 105 mm o nr 1 i 4 i bateriami haubic kal. 155 mm o nr 2, 3 i 5.