Kuribayashi od początku wiedział, że Japonia nie ma szans na wygranie tej bitwy, ale miał nadzieję zgotować hekatombę siłom amerykańskim, tak aby Stany Zjednoczone oraz ich sojusznicy zastanowili się, czy warto jest przeprowadzać inwazję na japońskie Wyspy Macierzyste.
Inspirując się przebiegiem bitwy o Peleliu, Kuribayashi zaprojektował obronę, która zrywała z dotychczasową japońską doktryną wojenną. Zamiast budować umocnienia na plaży, aby bezpośrednio stawić czoła lądowaniom, stworzył silne, wzajemnie wspierające się stanowiska obronne w głębi wyspy, używając statycznej i ciężkiej broni, takiej jak ciężkie karabiny maszynowe i artyleria. Czołgi pod dowództwem płk. Takeichi Nishiego miały być używane jako zakamuflowane stanowiska artyleryjskie. Ponieważ tunel łączący górę Suribachi z głównymi siłami nigdy nie został ukończony, Kuribayashi zorganizował południowy obszar obronny w okolicach góry jako półniezależny sektor, a jego główna strefa obronna została zlokalizowana na północy. Oczekiwane amerykańskie bombardowanie morskie i powietrzne dodatkowo skłoniło do stworzenia rozległego systemu tuneli, które łączyły przygotowane pozycje, tak aby stracony na rzecz wroga schron mógł zostać ponownie zajęty. Taka sieć umocnień wyraźnie sprzyjała obronie.