W roku następnym, Black był członkiem komisji senackiej zajmującej się śledztwem dotyczącym praktyk lobbystycznych. Black publicznie oczernił lobbystę nazywając go „wysoko postawionym, zwodniczym fałszerzem telegramów i listów oraz waszyngtońską marionetką”, popierając tym samym ustawę nakazującą lobbystom rejestrowanie się i upublicznianie swoich dochodów. W 1935 został przewodniczącym Senackiej Komisji ds. Edukacji i Pracy. W 1937 działał na rzecz uchwalenia ustawy, która gwarantowałaby płacę minimalną oraz 40-godzinny tydzień pracy. Mimo iż początkowo ustawa została odrzucona przez Izbę Reprezentantów, a jej odchudzona wersja została zatwierdzona w 1938 (po opuszczeniu Senatu przez Black) stając się ustawą o standardach pracy.

Był zdecydowanym stronnikiem prezydenta Franklina D. Roosevelta i Nowego Ładu (New Deal). W szczególności był orędownikiem ustawy reorganizacyjnej z 1937 roku (bardziej znanej jako „court-packing”), która w zamyśle miała powiększenie liczby sędziów Sądu Najwyższego o kilku bardziej „postępowych” dzięki czemu decyzje Sądu sprzyjałyby wizji podzielanej przez administrację.

Linki zewnętrzne

Biografia The Supreme Court Historical Society

Kategoria:Pochowani na Cmentarzu Narodowym w Arlington Kategoria:Senatorzy z Alabamy Kategoria:Sędziowie Sądu Najwyższego Stanów Zjednoczonych Kategoria:Urodzeni w 1886 Kategoria:Zmarli w 1971 Kategoria:Członkowie Ku Klux Klanu Kategoria:Demokraci z Alabamy