Młode osobniki oraz dorosłe samice nie są terytorialne na zimowych żerowiskach.
Maskują się pośród roślin, nieruchomiejąc z wyciągniętą pionowo do góry szyją i dziobem, delikatnie poruszając ciałem do przodu i do tyłu w rytm wiatru. Szaro-niebieski kolor upierzenia sprawia, że nie wyróżnia się w wodzie ani na tle nieba o świcie lub zmroku, gdy żerują.
W sytuacji stresowej, lub w reakcji na zagrożenie młode osobniki zwracają zawartość żołądka. To zachowanie sprawia, że trudno jest uratować chore lub osłabione młode, które trafiają pod opiekę człowieka. Zaobserwowano również, że dorosłe sępniki różowogłowe specjalnie drażnią młode czaple, aby ukraść zwrócony przez nie pokarm i nakarmić nim swoje młode.
Lot W trakcie lotu czapla esowato zgina szyję. Nie robi tego, gdy podrywa się do lotu lub przelatuje krótki odcinek. Widoczne podczas lotu lotki są ciemne, niemal czarne, nogi utrzymuje wyciągnięte wzdłuż osi ciała. Powoli, miarowo i głęboko uderza skrzydłami i często krzyczy. Lata z prędkością 32–48 km/h, wykonuje ok. 2,3–3,2 uderzeń skrzydeł na sekundę.