Juan Ponce de León (ur. 1460 lub 1474 roku w Santervás de Campos, zm. w lipcu 1521 w Hawanie) – hiszpański żeglarz, odkrywca i konkwistador.
Ponce de León był uczestnikiem drugiej wyprawy Krzysztofa Kolumba (25 września 1493 roku – 11 czerwca 1496 roku). Nie wrócił do Hiszpanii, ale osiadł na Hispanioli. W 1508 roku został gubernatorem wyspy Borriquen (dzisiejsze Portoryko). Był założycielem najstarszej na wyspie osady kolonizatorów. Jako gubernator krwawo rozprawiał się z Indianami. Pozbawiono go gubernatorstwa w 1511 roku.
De León słyszał od Indian Taino, jakoby na mitycznej wyspie Bimini istniało źródło wiecznej młodości. Zwykło się mówić, że de León uwierzył w legendę o Fontannie Młodości, w związku z czym zorganizował wyprawę na północ. Najprawdopodobniej jednak interesowało go przede wszystkim złoto oraz podbój nowych terytoriów. Niewielka flotylla udała się na północ w roku 1513. Po krótkiej żegludze de León odnalazł ląd. Wybrzeża dostrzeżono 27 marca, a nowo odkryty ląd nazwano Florydą w uznaniu dla zielonego krajobrazu tej ziemi, ale też dlatego, że był to okres Wielkanocy, który Hiszpanie nazywali Pascua Florida (Święto Kwiatów). De León wierzył, że odkrył wyspę. Opłynął półwysep od wschodu i zachodu, lecz nigdzie nie odnalazł legendarnego źródła.