Inercja gospodarki – odporność gospodarki na zakłócenia ze strony czynników zarówno zewnętrznych jak i wewnętrznych.

W sferze realnej i regulacyjnej zjawisk i procesów społeczno-gospodarczych inercja zachodzi w skali mikro-, mezo- i makroekonomicznej. Występuje zależność: im większy układ, tym większa inercja. Szczególnie duża inercja dotyczy układów przestrzenno-osadniczych.

Inercja gospodarki występuje częściej w obliczu działań człowieka zmierzających do przyśpieszenia aniżeli do opóźniania oczekiwanych zmian. Objawia się to tym, że zastosowanie odpowiednich instrumentów i środków nie przynosi skutków od razu, są one opóźnione w czasie. Bezwładność zwiększa się wraz ze skracaniem się czasu w jakim miałyby dokonać się przewidywane zmiany.

Pomiar inercji Ze względu na duże zróżnicowanie czynników kształtujących poziom i rodzaj inercji, trudno jest je jednoznacznie nazwać i wymienić. Stąd wynikają próby pomiaru inercji, która wyraża się w sferze realnej, w konkretnych zmianach w gospodarce i jej strukturze oraz wybranych wielkościach makroekonomicznych. Do pomiaru inercji często postuluje się wykorzystanie amplitudy dochodu narodowego pozostającego w kraju oraz dynamiki stopy bezrobocia, gdyż te elementy są podstawowymi celami polityki gospodarczej.