wspominają o tym ptaku, jako czasem obserwowanym na Wyspach Kanaryjskich, w Egipcie, Izraelu, Jordanii i Hiszpanii (największa liczba ptaków spotykanych tamże na tle innych krajów Europy). Poza pojawami naturalnymi część osobników wydaje się zbiegłymi z hodowli (kat. D) np. ogrodów zoologicznych, parków safari czy prywatnych hodowli. Okazy z Afryki Zachodniej przypuszczalnie migrują do Europy Zachodniej. Inne ptaki dotarły przykładowo również na Wyspy Świętego Tomasza, do Kataru, Tunezji, Maroka, Turcji oraz Bułgarii. Takie wędrówki są prawdopodobnie związane z ociepleniem się klimatu – podobna sytuacja tyczy się faetona białosternego (Phaeton aethereus), czapli złotawej (Bubulcus ibis) oraz kaniuka (Elanus caeruleus).

Historycznie dławigady afrykańskie najprawdopodobniej gnieździły się w dolnej części Nilu w byłej Nubii, przemieszczając się w czasie występowania fali powodziowej na północ, pojawiając się nawet w delcie najdłuższej rzeki świata, między Kairem a Aleksandrią i Damiettą. W XXI wieku zasięg występowania ograniczony jest do południowej części Egiptu.

Budowa Długość ciała około 95–105 cm, rozpiętość skrzydeł 150–165 cm. Masa ciała 1190–2384 g. Gatunek nie do pomylenia.