uzyskał dyplom I stopnia z nauk historycznych (habilitacja). Do 1910 r. odbywał studia w zagranicznych ośrodkach Włoch, Grecji i Turcji. Następnie, od 1 II 1910 r., pracował jako docent (prywatny) w Katedrze Historii Powszechnej Uniwersytetu Petersburskiego. Był członkiem Cesarskiego Rosyjskiego Towarzystwa Archeologicznego, Towarzystwa Historycznego przy Uniwersytecie Petersburskim oraz Polskiego Towarzystwa Miłośników Historii i Literatury w Petersburgu. Został kuratorem studenckiego koła naukowego tworzonego przez Polaków - studentów Instytutu Politechnicznego. Był także zaangażowany w prace Polskiego Instytutu Oświaty Pozaszkolnej. W ramach Wyższych Kursów Polskich w 1917 r. podjął wykłady z archeologii. Chyliński sprawował kierownictwo nad pracami Uniwersytetu Ludowego Polskiego, na którym prowadził wykłady niedzielne dla robotników.
Politycznie zaangażował się po wybuchu rewolucji październikowej w Rosji w 1917 r. Podjął prace w Polskiej Radzie Ekonomicznej i Rozrachunkowej, która opiekowała się mieniem Polaków na rosyjskim terytorium. Pełniąc funkcję kuratora stowarzyszenia studentów polskich w Instytucie Politechnicznym, działał na rzecz nieujawniania władzom rosyjskim danych o niepodległościowych pracach własnych podopiecznych. Podczas wydarzeń rewolucyjnych w Petersburga zginął jego syn.