Po bokach kadłuba zamocowane były koła zapasowe na piastach dzięki czemu obracając się ułatwiały pokonywanie przeszkód. Na koła tylnych dwóch osi można było założyć gąsienice Overoll.
Prototyp był testowany przez półtora roku i w 1933 roku pojazd został przyjęty na uzbrojenie RKKA jako standardowy średni samochód pancerny. Produkcję seryjną pojazdu uruchomiono w Fabryce Iżorskiej w 1933 roku. Według planów miało w tym roku powstać 311 pojazdów, ale ostatecznie powstało ich tylko 82. Nie wiadomo czy produkcję kontynuowano w 1934 roku ponieważ był już wówczas skonstruowany doskonalszy BA-3. Poza wersją seryjną powstała także prototypowa wersja z nowym, samonośnym kadłubem z blach pancernych 10 mm i silnikiem AMO-3 wo większej mocy oraz prototyp samochodu pancernego-drezyny BA-IŻD. W 1937 roku kadłub jednego z pojazdów zamocowano na podwoziu samochodu GAZ-AAA, ale z podobnej modernizacji pozostałych wozów zrezygnowano.
Rozkazem GABTU z 27 czerwca 1940 roku BA-I został uznany za konstrukcję przestarzałą, podlegającą wycofaniu z uzbrojenia. Pomimo tej decyzji 1 grudnia 1940 roku na uzbrojeniu armii Czerwonej pozostawało 77 wozów tego typu.
Bibliografia
Kategoria:Radzieckie samochody pancerne