Władysław (Włodko) Garbaty (Garbacz) (ur. między 1303 a 1305, zm. w 1351 lub 1352) – książę dobrzyński w latach 1312–1327/1328 i od 1343 (początkowo do 1316 pod opieką matki, zaś do 1328 razem z bratem), książę łęczycki w latach 1327/1328–1352.
Życiorys Władysław był drugim pod względem starszeństwa synem księcia dobrzyńskiego Siemowita i Anastazji halickiej (jeśli uznać autentyczność brata, Leszka). Wcześnie osierocony przez ojca do 1316 znajdował się pod opieką matki i stryja Władysława Łokietka.
W 1316 r. zawarł porozumienie z biskupem płockim Florianem o płaceniu dziesięciny, dzięki czemu z rodziny została zdjęta nałożona w 1310 kara ekskomuniki. Po usamodzielnieniu panował w księstwie dobrzyńskim razem z młodszym bratem Bolesławem i był wiernym wykonawcą polityki Władysława Łokietka, którego zwierzchnictwo uznał. Odtąd bracia starali się prowadzić politykę przyjazną względem Kościoła i w 1323 ufundowali szpital bożogrobców w Rypinie. W roku 1332 nadał kilka wsi w tym również wieś o nazwie Lodza (późniejsze od 1423 r. miasto Łódź) w wieczyste posiadanie biskupom kujawskimOskar Flatt, „Opis miasta Łodzi pod względem historycznym, statystycznym i przemysłowym”, Drukarnia Gazety Codziennej, Warszawa 1853, s.