Bateria miała współpracować z pobliskim fortem 44 „Tonie”, w skład grupy którego wchodziła. Jej głównym zadaniem było kontrolowanie ogniem rejonu Modlniczka–Tomaszowice–Szyce–Giebułtów, ze szczególnym uwzględnieniem traktu olkuskiego (Wielka Wieś–Szyce–Modlnica–Bronowice Wielkie). Usypaną ją tuż obok istniejącego szańca dla plutonu piechoty (). Obiekt sklasyfikowano jako baterię stałą do walki dalekiej (), zdolną do walki w tzw. okresie alarmowym, podczas obsadzania twierdzy przez tzw. załogę bezpieczeństwa. Nieliczne baterie tego typu miały w tym zapewnić fortom minimum wsparcia artylerii ciężkiej. Ogółem w latach 1902-1903 zbudowano w twierdzy 10 baterii stałych tego typu. Wszystkie zlokalizowano w północno-zachodniej i północnej części zewnętrznego pierścienia fortecznego, w sektorach obronnych IV i V.
Zasadniczym tworzywem, z którego zbudowano baterię jest ziemia. Wykonano z niej niemal całość jej form – fosę, wał czołowy, wał szyjowy, pozycję piechoty na lewym barku i nasyp osłonowy na barku prawym, poprzecznice, działobitnie, rampy dla dział itd. Jedyne elementy kubaturowe stanowią trzy schrony, wkomponowane w pierwszą, trzecią i piątą poprzecznicę (licząc od lewego barku i patrząc w kierunku przedpola).