Pedagogika paliatywna – dziedzina pedagogiki, współpracująca z gerontagogiką, pedagogiką opiekuńczą, pedagogiką specjalną oraz fenomenologią pedagogiczną, obejmująca specjalistyczną opieką nieuleczalnie chorego, znajdującego się w stanie terminalnym.
Celem pedagogiki paliatywnej nie jest zastępowanie działań podejmowanych przez specjalistów z zakresu medycyny paliatywnej, lecz ich uzupełnianie, zaś najważniejszym zadaniem – towarzyszenie osobie śmiertelnie chorej oraz dążenie do psychicznego złagodzenia jej stanu chorobowego.
Głównym nurtem podejmowanych działań jest udzielanie wsparcia psychicznego i duchowego choremu i jego najbliższym, a także udzielanie wsparcia personelowi medycznemu.
Pedagogika paliatywna czerpie z założeń medycyny paliatywnej realizowanych w ramach wszelkich form opieki hospicyjnej. Pedagodzy zajmujący się pedagogiką paliatywną mają za zadanie prowadzenie osoby nieuleczalnie chorej w przypisanym wszystkim ludziom - z egzystencjalnego punktu widzenia – kierunku, zdając sobie jednocześnie sprawę z tego, że sytuacja pacjenta w terminalnej fazie choroby jest uwarunkowana jego strukturą osobowości, poziomem odporności psychicznej oraz sposobem spostrzegania przez niego otaczającej go rzeczywistościH. Szeloch, Hospicjum jako miejsce opieki duszpasterskiej i paliatywnej nad człowiekiem ciężko chorym.