Teren zakładowy został przejęty od dotychczasowego dostawcy surowca Thonetów. Dostępność drewna bukowego należała w późniejszych latach do głównych wymogów stawianych nowym lokalizacjom fabryk. Produkcja numeru 14 na szeroką skalę rozwijała się w latach '60 oraz '70 XIX wieku.
Geneza stylistyczna Część badaczy meblarstwa wiedeńskiego wskazuje na podobieństwa elementów krzeseł Thoneta do wyrobów fabrykanta Josefa Ulricha Danhausera. W posiadaniu Muzeum Sztuki Użytkowej w Wiedniu znajduje się tapicerowane, niskie stolarskie krzesło z 1825 roku z klejonym oparciem przypominającym nieco wzór numer 8 Thoneta. Ten różnił się od „14” wykonaniem tylnych nóg – oparcia, a także obręczy siedziska z klejonych pasków forniru. Tym samym „ósemka” należała do wyrobów bardziej pracochłonnych. Meble Danhausera należały jednak do niegiętych wyrobów historyzujących.