Pierwsze znane manuskrypty powstały w IV–VI wieku, a ikony – w VI.

Malowidła w katakumbach i na cmentarzach thumb|Współczesny widok katakumb Kaliksta (po bokach loculi) thumb|Orantka – fragment malowidła z trzykrotnym przedstawieniem kobiety z cubiculum Velatio, katakumby Pryscylli, ok. 280 thumb|Trzej młodzieńcy w piecu ognistym z cubiculum Velatio, katakumby Pryscylli, ok. 280 thumb|Cubiculum Madonny orans, Cmentarz Większy przy Via Nometana, 2. ćwierć IV wieku thumb|Chrystus – malowidło z sufitu cubiculum nr 4, katakumby Komodilli, koniec IV wieku Katakumby dostarczają najwcześniejszych znanych zabytków sztuki chrześcijańskiej. Choć chrześcijaństwo nie było religią uznawaną przez państwo, to działki cmentarne były prywatne i właściciele decydowali o ich urządzeniu i dekoracji. Co więcej cmentarze według prawa zwyczajowego były „święte i nietykalne” i pozostawiano swobodę w wyborze sposobu chowania zmarłych. W efekcie katakumby, głównie rzymskie, dostarczają licznych przykładów malowideł z elementami ikonografii chrześcijańskiej. Najstarsze z nich pojawiły się na przełomie II i III wieku w grobowcach, pierwotnie budowanych jako pogańskie (np. hypogea Flawiuszy i Ampliatusa, włączone później w katakumby Domitilli w Rzymie).