Miernik dobrobytu ekonomicznego Nordhausa i Tobina (ang. Measure of Economic Welfare, MEW) – miernik dobrobytu ekonomicznego, szacujący pieniężny poziom dobrobytu, skonstruowany w 1972 roku przez amerykańskich ekonomistów Williama Nordhausa i Jamesa Tobina.
Obliczanie MEW Proces liczenia MEW składa się z dwóch etapów:
1. Podział PKB na trzy elementy: Wydatki konsumpcyjne (które stanowią właściwy MEW) Wydatki inwestycyjne (w tym rządowe i prywatne wydatki na oświatę, ochronę zdrowia czy zakup dóbr konsumpcyjnych trwałego użytku, ponieważ podnoszą one jakość kapitału ludzkiego i w długim okresie produktywność gospodarki, służą zaspokojeniu potrzeb przyszłych, a nie bieżących) Wydatki instrumentalne (np. nakłady na utrzymanie rządu, administracji rządowej, bezpieczeństwa publicznego, ochronę środowiska przyrodniczego i środowiska człowieka a także wydatki związane z działalnością zawodową i dojazdami do pracy) połączone z tzw. nieuniknionymi stratami (np. obrona narodowa, utrzymywanie prestiżu państw zagranicą przez utrzymanie służb zagranicznych i dyplomatycznych czy badania kosmiczne, koszty związane z negatywnymi skutkami urbanizacji). Wydatki te zostały uznane za całkowicie niezależne od preferencji konsumentów, a ich związek z poziomem zaspokojenia potrzeb za odległy i wątpliwy. 2.