W dawniejszej literaturze algologicznej systematyka opierała się nie na (słabo do niedawna znanych) powiązaniach filogenetycznych, lecz na cechach morfologicznych. Sinice dzielono wówczas na kokogoniowe – tworzące zarodniki jednokomórkowe – i hormogoniowe – tworzące wielokomórkowe zarodniki zwane hormogoniami. Jeden z takich systemów przedstawił Bourelly (1970), a do polskiej algologii zaadaptowała Joanna Kadłubowska: Gromada: Cyanophyta (sinice) Klasa: Cyanophyceae Podklasa: Coccogonophycidae (kokogoniowe) Rząd: Chroococcales (chrookokowce) Rząd: Pleurocapsales (pleurokapsowate) Rząd: Chamaesiphonales (chamesyfonowce) Podklasa: Hormogonophycidae (hormogoniowe) Rząd: Stigonematales (stigonematowce) Rząd: Nostocales (trzęsidłowce)
Czynności życiowe Sinice to w większości organizmy samożywne, mające zdolność wytwarzania związków organicznych na drodze fotosyntezy. Nieliczne gatunki, nie mając barwników asymilacyjnych, są heterotrofami.
Niektóre sinice mają zdolność asymilacji azotu atmosferycznego dzięki tzw. heterocytom, tj. komórkom otoczonym grubą ścianą komórkową, mającym uwsteczniony aparat fotosyntetyczny, nie produkujący tlenu. W takich warunkach poprawnie działa nitrogenaza, enzym asymilujący azot.