Materiałem zapasowym są polisacharydy glukozowe przypominające amylopektynę i glikogen nazywane potocznie skrobią sinicową, a także cyjanoficyna i wolutyna.
Materiał genetyczny zlokalizowany jest w nukleoidzie. Otoczone są delikatną ścianę komórkową oraz błoną zewnętrzną, jak u innych bakterii Gram-ujemnych. Dookoła zewnętrznej błony komórkowej wytwarzane są grube pochwy śluzowe.
Liczne sinice tworzą kolonie w postaci nieregularnych skupień bądź nici.
Wyróżnia się dwa typy nici sinicowych:
typ pleurokapsalny – nić zbudowana jest z komórek otoczonych całkowicie ścianą komórkową. typ trychomowy – wszystkie komórki sinic tkwią we wspólnej ścianie komórkowej.
Rozmnażanie Sinice rozmnażają się wyłącznie wegetatywnie przez prosty podział komórki, rozerwanie nici (utworzonej przez pewną liczbę komórek sinic) lub wytwarzanie specjalnych tworów w tym celu. Rozerwanie nici następuje, gdy pewne komórki ją tworzące obumierają, przez co nić ulega podzieleniu na części. Komórki takie nazywane są nekrydiami. Do tworów służących do rozmnażania wegetatywnego należą: