posiadała również redakcję wnoszącą wkład programowy w działalność merytoryczną rozgłośni.
We wrześniu 1948 r. placówka otrzymała budynek przy ul. Dworcowej 67 w Bydgoszczy, z przeznaczeniem dla radiofonizacji (powstawał radiowęzeł miejski) i dla służb administracyjnych. W pierwszych miesiącach działalności, wokół radia skupiła się grupa ambitnych i zdolnych pisarzy, publicystów, nauczycieli, działaczy kultury, którzy rozwijali poszczególne formy radiowe. W tym okresie na program składały się materiały trzech referentów: informacyjnego, literackiego i muzycznego. Ich autorami byli: Aleksander Dzienisiuk, Grzegorz Kardaś, Zdzisław Kunstmann oraz Jeremi Przybora.
W lutym 1946 r. Bydgoszcz połączono z ogólnokrajowym programem radiowym, w którym znalazła się m.in. pierwsza tego rodzaju w Polsce audycja satyryczna „Pokrzywy nad Brdą” Kardasia, Kunstmanna i Przybory. Z rozgłośnią związana była Orkiestra Symfoniczna Polskiego Radia w Bydgoszczy, pod kierownictwem Arnolda Rezlera, zwana początkowo Bydgoskim Kwartetem Smyczkowym, pod koniec 1945 r. przekształcona w 50-osobową orkiestrę symfoniczną. Orkiestra była wizytówką bydgoskiego radia, a jej repertuar (utwory klasyki polskiej i obcej oraz współczesna muzyka rozrywkowa) znali słuchacze całej Polski za pośrednictwem rozgłośni centralnej.