"Plan nauk w szkole szydłowieckiej urządzonu według metody Bella-Lancastra na półroczne od 15 kwietnia do 24 lipca 1819 r." przewidywał podział uczniów na dziesięć oddziałów, w których prowadzono naukę na trzech różnych poziomach kształcenia: "początkujących", "postępujących" oraz "doskonalących się". Zajęcia w szkole trwały sześć dni w tygodniu i obejmowały naukę pisania, czytania, rachowania, ćwiczenia pamięci itp. Dwa razy w tygodniu (w środy i soboty) przeprowadzano zajęcia rekreacyjne, które miały wspomagać rozwój fizyczny dzieci. "Szkoła wzajemnego uczenia się" – jak nazywano szkołę szydłowiecką, była placówką oświatową szczebla elementarnego o najwyższym poziomie nauczania i należała do największych osiągnięć oświatowych, jakie księżna Sapieżyna zainicjowała w dobrach szydłowieckich. Patronka szkoły corocznie była zapraszana na otwarcie i zakończenie roku szkolnego, nie zawsze jednak przybywała, w czasie których to uroczystości przekazywała "celującym w naukach i obyczajności" uczniom nagrody w postaci zakupionych z własnych funduszy książek. Podobne wsparcie finansowe ze strony księżnej Sapieżyny uzyskała szkoła elementarna w Skarżysku Kościelnym.
Judenrat