Szczególnie zasłużył się dla Bieszczadów i Beskidu Niskiego. Od 1950 jako oficjalny przedstawiciel PTT, a później PTTK, wędrował po tych pustych wówczas górach w celu zbadania możliwości rozwijania w nich turystyki. Po raz pierwszy był tu w 1951 roku. W 1953 r. wraz z Edwardem Moskałą przeszedł i wytyczył (często przy pomocy siekiery) bieszczadzki odcinek Głównego Szlaku Beskidzkiego na odcinku Komańcza–Halicz. Sam opracował lokalizację przyszłych bieszczadzkich schronisk. Jednocześnie zbierał wówczas materiały do swych pierwszych, pionierskich przewodników turystycznych po tej części Beskidów: Beskid Niski i Podkarpacie (1954) i długo oczekiwanych Bieszczadów (1958).
Władysławowi Krygowskiemu przez wszystkie lata jego górskiej działalności towarzyszyła myśl, że pracując nad uprzystępnieniem gór innym niweczy ich niepowtarzalny urok i niszczy ich odwieczne walory. Na różnych forach nawoływał przeto do planowego, harmonijnego i roztropnego zagospodarowania gór, które powinny być dostępne dla każdego, ale niekoniecznie „dla wszystkich”. Widział potrzebę ochrony przyrody gór. To z jego inicjatywy KTG ZG PTTK w 1955 r. jako pierwsza wysunęła propozycję utworzenia Bieszczadzkiego Parku Narodowego.