Znamy osiem dokumentów, które pozostawił po sobie Władysław Biały jako książę gniewkowski, wystawionych przeważnie na zamku w Szarleju (pierwszy z 24 kwietnia 1353 r.). Zamek ten, z powodu zburzenia Gniewkowa w roku 1332 podczas najazdu krzyżackiego, stał się faktyczną siedzibą księcia. Dzięki dokumentom znana jest tytulatura księcia: Wladislaus dei gracia dux Cuyavie et dominus Gnewkovie nec non Slonensis terrarum. Stąd wiadomo, że Władysław Biały był księciem kujawskim, a władzę sprawował nad Gniewkowem i Słońskiem. Pięć z zachowanych dokumentów dotyczy lokowania wsi na prawie magdeburskim.
Księstwo gniewkowskie posiadało własny, stosunkowo liczny aparat urzędniczy. Dwór księcia urządzony był na wzór dworu królewskiego w Krakowie. Książę zachowywał poprawne stosunki zarówno z zakonem krzyżackim, jak i królem Polski. W 1359 r. pojął za żonę Elżbietę córkę księcia strzeleckiego Alberta. W związku z małżeństwem najprawdopodobniej otrzymał od Kazimierza Wielkiego w lenno kasztelanię inowrocławską. Niespodziewanie młoda żona zmarła bezpotomnie w 1360 lub 1361 roku. Po jej śmierci książę zwrócił królowi Kazimierzowi Wielkiemu lenno, a na przełomie 1363 i 1364 r. zastawił u niego księstwo gniewkowskie za 1000 florenów.