W grudniu 1975 doznał udaru mózgu, skutkującego przejściowym paraliżem ręki. W czerwcu 1976 został usunięty z IPSiR i przeniesiony do Instytutu Pedagogiki, przebywał następnie na urlopie naukowym (od października 1976 do lutego 1977) i długotrwałym zwolnieniu lekarskim (od listopada 1977 do czerwca 1978). We wrześniu 1978 powrócił do pracy w IPSiR, objął tam stanowisko kierownika Zakładu Pedagogiki Resocjalizacyjnej, jednak od listopada 1978 do lutego 1979 ponownie przebywał na zwolnieniu lekarskim.
Zmarł 27 marca 1980, został pochowany na Cmentarzu Komunalnym Północnym w Warszawie.
Pośmiertnie został w 1980 odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski.
Poglądy naukowe Był twórcą warszawskiej szkoły pedagogiki resocjalizacyjnej. W swojej pracy naukowej sformułował teorię wykolejenia społecznego oraz teorię wychowania resocjalizacyjnego rozumianego jako proces społeczny i wychowawczy (odrębną od poglądów ujmujących resocjalizację jako proces stricte psychoterapeutyczny). Podkreślał przy tym konieczność innego podejścia do osób niepełnosprawnych społecznie (nazwanych przez niego wykolejonymi społecznie) niż do osób niepełnosprawnych fizycznie i psychicznie, wskazując na specyficzne przyczyny procesu wykolejenia.