Rośliny łatwo tworzące pąki przybyszowe są za ich pomocą rozmnażane wegetatywnie w celu uzyskania sadzonek. Zjawisko powstawania pąków przybyszowych na liściach określane jest mianem epifylii. Zjawisko to występuje czasem pozornie, gdy pąk pachwinowy u nasady liścia przesuwany jest w wyniku rozrastania się nasadowej części liścia (tak powstają pąki kwiatowe na liściach u Helwingia). Prawdziwa epifylia występuje np. na brzegach liści żyworódki Daigremonta.
Ze względu na aktywność rozwojową wyróżniane są: pąki śpiące, pąki spoczynkowe – pąki nieprzejawiające aktywności wzrostowej. Należą tu pąki zimowe, zwykle w klimacie umiarkowanym okryte sztywnymi łuskami, a także wiele pąków kątowych (pachwinowych).
Zależnie od tego, jakie zawiązki zawarte są w pąku wyróżnia się: pąki kwiatowe, z których wyrastają pojedyncze kwiaty (np. magnolia, forsycja, tulipan) lub całe kwiatostany (np. brzoza, bez czarny), pąki liściowe, z których rozwijają się ulistnione pędy, pąki mieszane zawierają kwiaty lub kwiatostany wraz z liśćmi u ich nasady (np. jabłoń, głóg, jarząb).