Short po raz kolejny znalazła się w centrum uwagi w 1986, kiedy rozpoczęła kampanię przeciwko „Trzecim stronom” (na stronie trzeciej w brytyjskich tabloidach znajdowały się zdjęcia modelek topless).

W 1988 poparła kandydaturę Johna Prescotta w wyborach na wiceprzewodniczącego partii. W wyborach 1994 popierała Margaret Beckett. W gabinecie cieni Tony’ego Blaira została ministrem ds. kobiet, a później ministrem transportu. Po zwycięstwie Partii Pracy w wyborach w 1997 r. została ministrem rozwoju międzynarodowego. Na tym stanowisku pozostała do 12 maja 2003, kiedy to zrezygnowała po zaangażowaniu się Wielkiej Brytanii w wojnę w Iraku bez mandatu ONZ.

Po rezygnacji Short zasiadła w tylnych ławach parlamentu. 1 listopada 2004 ukazała się jej książka An Honourable Deception?: New Labour, Iraq, and the Misuse of Power. 12 września 2006 ogłosiła, że nie wystartuje w najbliższych wyborach parlamentarnych w proteście przeciwko polityce Tony’ego Blaira. 20 października zrezygnowała z członkostwa w Partii Pracy i od tamtej pory zasiada w Izbie Gmin jako niezależna laburzystka.