chóru wchodzą pojedynczo, imitacyjnie, łącząc się na koniec w tutti rozbudowana część główna, w której chóry współzawodniczą ze sobą końcowe tutti, o zagęszczonej polifonii, zwieńczenie kompozycji.
Dulichius stosuje również zaawansowaną retorykę muzyczną, np. podkreśla szczególnie ważne słowa przez rozdrobnienie wartości rytmicznych, szerszy ambitus i melizmatykę, bogato zdobi słowa opisujące śpiew czy grę, używa chromatyki dla zobrazowania wyrazów o negatywnym znaczeniu, albo ilustruje tekst "kształtem" melodii (góra – fraza o łukowym kształcie, dzień – melodia ruchliwa rytmicznie, o dużym ambitusie, noc – muzyka statyczna, o równomiernym rytmie).
Literatura Kompozytorzy szczecińscy, tom I, pod red. Eugeniusza Kusa, Mikołaja Szczęsnego i Edwarda Włodarczyka, Szczecin 2003, , str. 26, 85-100 Encyklopedia muzyczna PWM, część biograficzna c-d, red. Elżbieta Dziębowska, PWM, Kraków 1984,