Kontuzje dały o sobie znać w sezonie 1997–1998. Podczas swojej pierwszej Olimpiady w barwach Kanady doznał urazu kolana, który uniemożliwił mu występ w 18 meczach drużyny z Denver. W pozostałych 64 spotkaniach zdobył 63 punkty – wystarczająco dużo, by zagrać po raz 7. w karierze w Meczu Gwiazd NHL. W sezonie 1998–1999 Sakic zdobył 96 punktów w 73 meczach i ostatecznie zakończył sezon na 5. pozycji pośród wszystkich graczy z najwyższym dorobkiem punktowym. W tym sezonie Colorado Avalanche awansowali do finału rozgrywek Konferencji Zachodniej o Puchar Stanleya. Po zakończeniu sezonu Sakic został sklasyfikowany przez The Hockey News na 94. pozycji pośród 100 najlepszych hokeistów.
Sezon 1999–2000 ponownie był dla Sakica udany – wprawdzie kontuzje go nie ominęły, lecz i tak zdołał uzyskać 81 punktów i zarazem osiągnął kilka kamieni milowych. Po ponad miesiącu bez strzelonego gola (Sakic przy 999 trafieniach doznał kontuzji chrząstki żebrowej), 27 grudnia 1999 roku w meczu przeciwko St. Louis Blues Sakic stał się 56. graczem ligi, który zdobył 1000 punktów w karierze, a 14., który osiągnął tę liczbę grając dla jednej organizacji. 23 marca 2000 roku zdobył hat-tricka w meczu przeciwko Phoenix Coyotes i stał się 59. graczem ligi, który strzelił co najmniej 400 bramek.