Piotr II Sycylijski (wł. Pietro II di Sicilia) – król Sycylii 1321/1337–1342 z dynastii barcelońskiej.
Urodzony w 1304 roku. Był najstarszym synem króla Sycylii Fryderyka II (zwanego niekiedy Fryderykiem III) i Eleonory (żyła 1289-1341), córki króla Neapolu Karola II Kulawego z dynastii Andegaweńskiej. Piotr II miał liczne rodzeństwo, min. książąt Aten Manfreda (zm. 1317) i Wilhelma (zm. 1338), księcia Aten Jana (zm. 1348), późniejszego regenta Królestwa Sycylii, królową Cypru Konstancję (zm. 1344), księżną Bawarii Elżbietę (zm. 1349), księżną Palatynatu Małgorzatę (zm. 1360).
Ojciec Piotra, Fryderyk II był kolejnym przedstawicielem dynastii władającej Królestwem Aragonii, panującej na Sycylii odkąd w 1282 Aragonia zdobyła wyspę należącą wcześniej do francuskiej dynastii Andegawenów. Po wieloletnich walkach pomiędzy Fryderykiem II a Karolem II Andegawenem, zwanym Kulawym, został podpisany w 1302 traktat w Caltabellotcie, który przyznał Fryderykowi II władzę na Sycylii z kompromisowym tytułem "króla Trinacrii", jak zwano Sycylię od jej trójgraniastego kształtu. Zastrzeżono jednak, iż władza Fryderyka na wyspie miała być dożywotnia, a nie dziedziczna, a po śmierci Fryderyka wyspiarskie królestwo miało wrócić pod władzę Andegawenów, nadal panujących w kontynentalnej części królestwa, zwanej odtąd nieformalnie Królestwem Neapolu.