W czasie wojny polsko-rosyjskiej 1654–1667 był w 1658 posłem Rzeczypospolitej do dowódcy rosyjskiego Jurija Aleksiejewicza Dołgorukiego. Był członkiem konfederacji generalnej zawiązanej 15 stycznia 1674 roku na sejmie konwokacyjnymVolumina Legum, t. V, Petersburg 1860, s. 129.. W 1677 roku wyznaczony z Senatu do Trybunału Skarbowego Wielkiego Księstwa LitewskiegoVolumina Legum, Petersburg 1860, s. 252.. W 1671 był sekretarzem moskiewskiego poselstwa Jana Krzysztofa Gnińskiego. Jako nagrodę dostał królewską nominację na biskupstwo smoleńskie. W 1679 został członkiem Trybunału Skarbowego Litewskiego.
W 1684 uzyskał królewską nominację na biskupstwo wileńskie. Kapituła wileńska nie uznała jednak tej nominacji, w 1685 uzyskał prowizję papieską i 29 września tego roku objął kanonicznie swoją diecezję. Odbył synod diecezjalny.
Napisał „Constitutiones et Decreta Synodi Dioecesis Vilnensis” (Wilno, 1681) i „Listy pasterskie do kaznodziejów dyjecezyi wileńskiéj” (Wilno, 1685). Większość jego dzieł była opublikowana zaraz po jego śmierci.
Pochowany w katedrze Św. Stanisława i Św. Władysława w WilnieKrzysztof Rafał Prokop, Nekropolie biskupie w nowożytnej Rzeczypospolitej (XVI–XVIII w.), Kraków-Warszawa 2020, s. 143..
Przypisy