Bitwa pod Saratogą – starcie zbrojne (a właściwie seria starć), które miało miejsce pomiędzy siłami brytyjskimi i amerykańskimi podczas wojny o niepodległość Stanów Zjednoczonych, między 17 września i 8 października 1777. Bitwa doprowadziła do kapitulacji armii brytyjskiej 17 października 1777 i była punktem zwrotnym wojny, gdyż amerykańskie zwycięstwo skłoniło Francję do przystąpienia do wojny po stronie amerykańskiej.
W lecie 1777 armia brytyjska, składająca się z około 10 tys. żołnierzy pod dowództwem generała Johna Burgoyne’a, zaatakowała z Kanady na południe w celu zdobycia miasta Albany nad rzeką Hudson w stanie Nowy Jork, co miało doprowadzić do opanowania doliny rzeki i przecięcia kolonii amerykańskich na pół.
Amerykanie (generał Horatio Gates) nie byli w stanie powstrzymać marszu silnej armii brytyjskiej w otwartej bitwie. Zamiast tego stosowali bardzo skuteczne taktyki opóźniające, niszcząc mosty i urządzając zasadzki, co spowolniło tempo marszu armii brytyjskiej do kilku kilometrów na dzień. thumb|left|Pomnik upamiętniający amerykańskie zwycięstwo ustawiony w miejscu, gdzie podpisano akt kapitulacji brytyjskiej armii Armia brytyjska została w końcu osaczona przez regularne wojska amerykańskie liczące około 15 tys. żołnierzy w okolicy miasteczka Saratoga.