Krytykowała neoliberalny model gospodarki, zarzucając planowi Balcerowicza doprowadzenie do ogromnego zadłużenia i widma bankructwa. Broniła interesów związków zawodowych oraz ludzi pracy najemnej. Sprzeciwiała się nieuzasadnionemu rozwarstwianiu płac i innych dochodów, postępującemu zróżnicowaniu poziomu życia w mieście i na wsi, a także łamaniu Kodeksu pracy. Podstawę ożywienia gospodarczego kraju poczytywała w rozwoju infrastruktury regionów słabiej rozwiniętych, a także społecznej gospodarce rynkowej czy rozwoju edukacji i nauki. Sprzeciwiała się również przyjmowaniu przez zasilanie finansowe regionów formy zapomogi od bogatych metropolii. Domagała się również wprowadzenia polskich regionów na mapę gospodarczą UE jako znaczące lub przodujące produkty:
lubelskie, podkarpackie, podlaskie i świętokrzyskie – ekorolnictwo, produkcja zdrowej żywności warmińsko-mazurskie – przyroda i turystyka dolnośląskie – przemysł motoryzacyjny śląskie – zagłębie węglowe łódzkie – logistyka Warszawa – finanse