Zygmunt Karol Stryjeński (Stryiński) (ur. 25 września 1784 w Brzostowicy Małej, zm. 9 lipca 1843 w Sobieskiej Woli) – generał brygady powstania listopadowego.
Urodził się w starej rodzinie szlacheckiej wyznania ewangelicko-reformowanego. Służbę wojskową rozpoczął w 1800 w wojsku pruskim i walczył przeciwko Francji. W 1806 w stopniu porucznika pod Lubeką dostał się do niewoli i z niej przeszedł do armii Księstwa Warszawskiego jako kapitan w 6 pułku ułanów.
Wziął udział we wszystkich kampaniach 1809-1814, od austriackiej do obrony Paryża włącznie. Pułkownik z 1814. Po powrocie do kraju służył w Armii Królestwa Polskiego. Od 1815 szef sztabu Dywizji Strzelców Konnych.
W 1817 roku był marszałkiem sejmikowym powiatu tarnogrodzkiego województwa lubelskiegododatek do nr 82 Gazety Korespondenta, 14 października 1817, s. 1786..
W czasie powstania listopadowego objął dowództwo Brygady Jazdy, a krótko po tym Dywizji Jazdy. Stoczył kilka potyczek w walkach z kozakami. Niczym się nie odznaczył, przeniesiony na tyły jako organizator i dowódca rezerw jazdy. W ostatniej fazie powstania poddał się gen. Ridigerowi i zdał się na łaskę cara. Uzyskał dymisję ze służby i amnestię całkowitą.