Brylancik niebieskogardły (Heliodoxa jacula) – gatunek małego ptaka z rodziny kolibrowatych (Trochilidae). Zamieszkuje Amerykę Centralną i północno-zachodnią część Ameryki Południowej. Nie jest zagrożony wyginięciem.
Systematyka Gatunek ten jako pierwszy opisał John Gould, nadając mu nazwę Heliodoxa jacula, która obowiązuje do tej pory. Opis ukazał się w 1850 roku na łamach „Proceedings of the Zoological Society of London”. Jako miejsce typowe autor wskazał Santa Fe de Bogotá (dawna nazwa Bogoty).
Wyróżnia się trzy podgatunki H. jacula: H. j. henryi Lawrence, 1867 H. j. jacula Gould, 1850 H. j. jamersoni (Bourcier, 1851)
Morfologia Wygląd Prosty, czarny dziób. Pióra zielone z niewyraźną fioletową plamą na gardle. Ogon długi, niebieskoczarny, rozwidlony. Samica od spodu biała, z gęsto ułożonymi zielonymi plamami. Z wierzchu zielona, z białą plamą za okiem i białym paskiem policzkowym. Ogon biało zakończony.
Rozmiary długość ciała: samce 12–13 cm, samice 10,5–12 cm średnia masa ciała: samce 7,9 g, samice 6,8 g;