Za stanowiskiem kierowcy i strzelca kadłub obniżał się, a na jego stropie była zamocowana obrotowa wieża wykonana z blach stalowych. Grubość pancerza czołowego wieży była równa 13 (według niektórych źródeł 18) mm, bocznego 13 mm. Dwuosobowa załoga wieży obsługiwała armatę czołgową ob. 1934 kalibru 45 mm i sprzężony z nią czkm DT. Jednostka ognia do armaty była równa 114, a do karabinów maszynowych 3087 naboi.
Próby prototypów prowadzono od marca do sierpnia 1939 roku. Planowano także testy bojowe w jednostkach uczestniczących w wojnie zimowej, ale ostatecznie do nich nie doszło. Po zakończeniu prób wojskowych decyzją Komitetu Obrony Nr 43 wydaną 19 grudnia 1939 roku BA-11 został oficjalnie przyjęty na uzbrojenie RKKA. Według planów w 1940 roku miała powstać pierwsza seria BA-11 licząca 15 pojazdów. Wozy seryjne miały inną osłonę wlotu powietrza do chłodnicy (zamiast dwóch przykrytych klapami otworów zastosowano prostokątny otwór z pancernymi żaluzjami) i opony o odmiennym bieżniku. Seryjne BA-11 skierowano do Kijowskiego Specjalnego Okręgu Wojskowego. Tam od 1 lipca do 1 września 1940 roku trzy egzemplarze seryjne przejechały łącznie 4800 km uczestnicząc w różnych próbach.