Wojciech Rogaczewski (ur. 23 kwietnia 1888 w Dąbrówce, zm. 16 marca 1944 w Buchenwaldzie) – polski duchowny katolicki, działacz religijny na Mazurach i we Francji.
Życiorys Urodził się w Dąbrówce jako syn Jana Michała i Anny z domu Hoffman. Jego brat Konrad był działaczem niepodległościowym i oficerem Wojska Polskiego.
W latach 1900–1910 był uczniem gimnazjum brodnickiego, tam od 1908 był prezesem tajnego Kółka Filomatów. W 1910 podjął studia weterynaryjne w Berlinie, a następnie w latach 1911–1914 studiował teologię katolicką w braniewskim seminarium duchownym.
Po otrzymaniu święceń kapłańskich jeszcze w 1914 został wikariuszem Parafii Katolickiej św. Katarzyny w Kętrzynie. Obok zwykłej posługi kapłańskiej opiekował się polskimi robotnikami sezonowymi i jeńcami wojennymi, Polakami z armii carskiej. Wygłaszał polskie kazania w pobliskiej Świętej Lipce. Angażował się szczególnie w ożywienie polskiego ruchu narodowego, przy parafii w Kętrzynie i sąsiednich miejscowościach. Zorganizowany przez niego polski chór dziecięcy wystąpił z polskimi kolędami na Pasterce w 1918. Działania księdza na rzecz sprawy polskiej były powodem jego aresztowania na początku 1919. Dzięki interwencji biskupa Augustinusa Bludau został z aresztu zwolniony i jeszcze w 1919 przeniesiony na samodzielną placówkę do Prawdzisk.