Jouissance Jouissance ([] od fr. jouir – „używać”, „rozkoszować się”) – jedno z kluczowych pojęć psychoanalizy Jacques’a Lacana, celowo pozostawiane bez przekładu ze względu na konotacje wykraczające poza „przyjemność”. Jouissance oznacza nadmiarowe doznanie przekraczające zasadę przyjemności, w którym granica między przyjemnością a bólem się zaciera („la jouissance est souffrance”). Zasada przyjemności wyznacza tu granicę – jouissance ją przekracza.
Lacan wyróżnia jouissance falliczną (zorganizowaną wokół funkcji fallusa jako znaczącego; „policzalną” i częściowo symbolizowalną) oraz jouissance dodatkową (Inną), opisaną w Encore jako specyficznie kobiecą, „poza fallusem” i niecałkowicie ujętą w porządku symbolicznym (formuła „Kobieta jest nie-cała”, pas-toute). Jouissance wiąże się z Realnym, konstytutywnym brakiem (manque-à-être) i obiektem a jako przyczyną pragnienia.
Publikacje
Przypisy