Po wybuchu powstania listopadowego odprowadził księcia Konstantego do granicy Królestwa Polskiego, po czym oficjalnie zameldował swój powrót do powstania, by walczyć przeciwko Rosji (carewicz zaakceptował jego postępowanie). Początkowo zajmował się reorganizacją i rozbudową jazdy powstańczej. Od lutego 1831 szef jej sztabu.
Mianowany w maju 1831 generałem jako dowódca Brygady Jazdy. Od czerwca dowódca Dywizji Jazdy w stopniu generała brygady. Uczestniczył w nieudanej wyprawie i klęsce wojsk powstańczych pod Łysobykami. Ratował honor oręża polskiego pod Budziskami. Ranny w boju. Pod Szelkowem rozbił trzy pułki kozackie, pod Raciążem starł się z I. Paskiewiczem.
Po kapitulacji Warszawy pozostał w niej „dla słabości zdrowia”. Zesłany w głąb Rosji do Permu.
Powrócił w 1833 i gospodarował na roli w Grodzieńskiem, później gościł u rodziny w majątku Objezierze w Poznańskiem, gdzie zmarł. Pochowany w krypcie rodzinnej Turnów w kościele pw. św. Bartłomieja Apostoła w Objezierzu.
Bibliografia H.P. Kosk: Generalicja polska, t. 2.