Debiutem kompozytorskim Poulenca była Rapsodie nègre napisana w 1917 roku na baryton, fortepian, kwartet smyczkowy, flet i klarnet, oparta na tekście rzekomo napisanym przez liberyjskiego poetę, ale tak naprawdę składającym się z bezsensownych francuskich wyrazów i elementów paryskiego slangu. Przez ten epizod w swojej twórczości Poulenc nie mógł cieszyć się szacunkiem Paryskiego Konserwatorium, ale jego poczucie humoru spodobało się Ravelowi i Strawińskiemu. Po I wojnie światowej Poulenc, wraz z grupą młodych kompozytorów – jego bliskich przyjaciół, założył Les Six (Grupę sześciu). W jej skład wchodzili zwolennicy innego kompozytora tej epoki, Erika Satie, tj.: Georges Auric, Louis Durey, Arthur Honegger, Darius Milhaud, Francis Poulenc i Germaine Tailleferre (jedyna kobieta w grupie). Nazwa zespołu nawiązywała do nazwy innej grupy kompozytorów, Rosyjskiej Piątki zwanej Potężną Gromadką. Grupa była związana także z pisarzem Jeanem Cocteau. W okresie współpracy z nimi Poulenc skomponował m.in. Trois mouvement perpetuels. Fascynacja dadaizmem powodowała, że w tym czasie kompozytor nawiązywał do paryskiej muzyki popularnej i kabaretowej, tworzył utwory łatwe w odbiorze.