Transakcje depozytowo-kredytowe stanowią istotne uzupełnienie dla operacji otwartego rynku przeprowadzanych z inicjatywy banku centralnego. Dotyczy to sytuacji, gdy bank centralny ma problem z precyzyjnym zaplanowaniem płynności sektora bankowego. Pojawia się ryzyko, że operacje otwartego rynku przeprowadzone przez bank centralny nie wyeliminują wahań rynkowych stóp procentowych na rynku międzybankowym. Wówczas transakcje depozytowo–kredytowe mogą zawęzić przedział wspomnianych wahań – od dołu poprzez zastosowanie stopy jednodniowego depozytu, zaś od góry w wyniku istnienia stopy jednodniowego kredytuP. Szpunar, „Polityka pieniężna. Cele i warunki skuteczności”. PWE, Warszawa 2000, s. 108..
W ustawie o Narodowym Banku PolskimUstawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. o Narodowym Banku Polskim (tekst jednolity Dz.U z 2013 r., poz. 908, z późn. zm.). wymienione są następujące formy refinansowania się banków komercyjnych w banku centralnym: Do określonej kwoty na rachunku kredytowym. Pod zastaw papierów wartościowych (kredyt lombardowy). W innej formie określonej przez zarząd NBP np. nieoprocentowany kredyt techniczny.