Jan Sienieński (Oleski), Jan z Sienna i Oleska herbu Dębno (zm. między 1510–1513) – kasztelan małogoski, podkomorzy sandomierski
Rodzina Był jednym z pięciu synów Jana z Sienna i Oleska herbu Dębno i Barbary Wątróbki, córki Klemensa ze Strzelec zwanego Wątróbką herbu Oksza, wdowy po Janie Kmicie z Wiśnicza zw. Tępym. Wraz ze swoimi braćmi używał nazwiska Oleski (od dóbr OleskoZamek w Olesku Jan z Sienna otrzymał w 1432 roku od króla Władysława Jagiełły za udział w wojnie ze Świdrygiełłą w woj. ruskim), odróżniając się w ten sposób od stryjecznych braci Sienieńskich z Gołogór w ziemi lwowskiej. Był bratankiem Jakuba z Sienna, arcybiskupa gnieźnieńskiego i prymasa Polski. Z czterech braci Jana Sienieńskiego dwóch zostało duchownymi; Dobiesław (zm. po 1477) był kanonikiem gnieźnieńskim oraz dziekanem kieleckim i radomskim, a Zygmunt (zm. ok. 1500) był kanonikiem krakowskim i archidiakonem zawichojskim. Trzeci brat Paweł z Oleska, Sienna i Złoczowa (zm. przed 1498 był podkomorzym lwowskim, czwarty brat Piotr Sienieński, z Oleska (zm.